Welke inhoud hoort in een EMD?
Tegenwoordig zijn naast de 'standaard' gegevens binnen een Electronisch Medisch Dossier EMD ook zeer specifieke informatie items beschikbaar. Waren vroeger alleen de naam, adres, diagnose, labresultaten etc. beschikbaar, nu worden tekstuele verslagen en zijn er zelfs beelden van echo's, radiologie, endoscopisch onderzoek en andere functieonderzoeken in een EMD opgeslagen. Verder worden grafieken en zelfs geluiden in hierin opgenomen. Maar zijn al die mogelijkheden wel gewenst?
Men kun zich namelijk afvragen of ondanks de huidige stand van de techniek waarin de grote van de opslag niet echt meer belangrijk is en waar een Storage Area Netwerken (SAN) in ieder ziekenhuis zijn intrede doet dit wel een gewenste situatie is.
Men heeft tegenwoordig meestal een goed beeld van de gegevens die in een EMD thuis kunnen horen. Maar het blijft de vraag of deze gegevens wel allemaal moeten worden geregistreerd. Want wat moet een gebruiker van het EMD met al deze informatie? Is het eenvoudig terug te halen? Zeker als het om foto's, beelden en grafieken gaat is men dan in staat deze in een korte tijd te interpreteren? Is het niet verstandiger hier een korte samenvatting te hebben met meest de relevante bevindingen dan de beelden/grafieken etc. zelf en opnieuw te beoordelen?
Een andere vraag: 'Waarom worden vaak vele gegevens/informatie geregisteerd (in veelgevallen ook herhaald) die tot die betreffende diagnose hebben geleidt en niet de alleen diagnose?' Zeker in opleidingsziekenhuizen zullen assistenten moeten leren op basis van gegevens uit het EMD hun conclusies te trekken en niet alles nog eens herhalen. Het is juist daarom belangrijk in een EMD structuren aan te leggen waarbij alleen die gegevens worden vastgelegd die voor een behandelaar het meest van belang zijn. Bij het opzetten van dat model, dat veel tijd kan vragen, zal men er steeds voor moeten waken dat het doel is een beperkte set aan gegevens te krijgen. Houdt men zich niet aan deze regel zal de behandelaar wederom een te grote hoeveelheid gegevens/informatie krijgen waardoor men niet efficient kan werken. Er gaat teveel tijd zitten in het lezen en interpreteren ervan.
Door gestructureerde invoer is het op termijn mogelijk om hierop een besluitondersteunend systeem te zetten. Zo'n systeem is dan in staat om b.v. diagnose en voorgestelde behandeling te controleren of zelfs op elkaar af te stemmen. Dit kan ook ook worden toegepast bij de invoer van de gegevens om te controleren of deze in het beeld passen van de diagnose/behandeling.
Terug